Laat The Hobbit deel drie maar komen
Spannende achtervolgingen,
reusachtige spinnen, boze elfen, en natuurlijk de vuurspuwende draak Smaug: het
tweede filmdeel van Peter Jackson’s Hobbit-Trilogie is afgelopen twaalf
december in première gegaan. Waar het leek alsof de regisseur van The Lord of the Rings het zichzelf
lastig maakt toen hij besloot het kinderboek The Hobbit (1937) van de Britse schrijver J.R.R. Tolkien (1892-1973) in drie afzonderlijk films te tonen, bewijst hij met
The Desolation of Smaug toch wel het
tegendeel.
 |
| Martin Freeman als Bilbo de hobbit in The Desolation of smaug |
Na An Unexpected Journey, het succesvolle, maar toch wat voorspelbare
en iets te veel Lord of the Rings-achtige eerste deel van De Hobbit trilogie
moest het vervolg wel beter worden. Waar bij de meeste trilogieën het tweede
deel een overgangsdeel is en vaak het minst leuk, is dat bij de Hobbittrilogie
zeker niet zo. Waar in deel een het verhaal nogal traag op gang komt, zit je in
deel twee vanaf het begin op het puntje van je stoel.
De dertien dwergen en Bilbo
Baggins ‘de Hobbit’ (gespeeld door Martin Freeman), zijn onder leiding van
Thorin Eikenschild (gespeeld door Richard Armitage) net als in het eerste deel nog
steeds onderweg naar Erebor om “hun rijk onder de berg” waar de verwoestende, vuurspuwende
draak Smaug heerst terug te veroveren.
Bilbo Baggins en de dertien
dwergen vervolgen samen met Gandalf (gespeeld door Ian McKellen) hun reis naar
de Eenzame Berg. Zoals je kunt verwachten verloopt die reis niet zonder slag of
stoot. Wanneer Gandalf de tovenaar de groep verlaat om mogelijk naderend kwaad
te bestrijden, gaan Bilbo en de dwergen het gevaarlijke bos Demsterwold in. Na een lange reis door het woud worden ze gevangen genomen
door de elven en maakt de welbekende Legolas (gespeeld door Orlando Bloom)
uit The Lord of the Rings zijn opwachting. Na een geweldige ontsnappingsscène
komt de groep aan bij Lake-City. Daar bereiden ze zich voor op hun doel om hun
thuisland terug te veroveren.
 |
| Orlando Bloom speelt ook weer mee, als Legolas |
Wie het eerste deel heeft
gezien zal de Hobbit-films natuurlijk met elkaar vergelijken. Hoewel na het
spannende begin het verhaal wat gerekt wordt (hoe kun je anders drie films
maken over een boek met nauwelijks 250 pagina’s), en de actie soms wat afneemt,
is deel twee toch echt minder saai dan deel een. Vooral de dialogen tussen de personages
maken de film ook spannend. Wel is het verhaalverloop in de tweede film wat
vlakker dan in de eerste film, waarin alles nog nieuw is voor de kijker die
ziet hoe het kwaad langzaam de wereld overneemt.
Net zoals in The Lord of the Rings-trilogie en An Unexpected Journey krijg je prachtige
beelden van Nieuw-Zeeland te zien, waar de film voornamelijk is opgenomen. Die beelden,
samen met de muziek, special effects en het 3D-effect, maken van de film een
indrukwekkend schouwspel. Zoals in het eerste deel spelen de acteurs goed en
zorgen de dwergen en Bilbo voor grappige scènes.
 |
| Ze komen aan bij "the lonely mountain" |
Maar welke film is het
beste: deel een of twee? Ondanks het wat vlakke en soms wat gerekte verhaalloop
wint deel twee. Vanaf het begin sleept Jackson je mee in Tolkiens
fantasiewereld. Behalve dat de tweede film geen opstartproblemen heeft is hij
in zijn totaal ook spannender dan zijn voorganger. Nadat de groep de confrontatie
met de draak aangaat, eindigt de film met twee gigantische ‘cliffhangers’. Laat
het slotdeel There, and back again maar
komen.
